a gentle reminder

Mayıs 06, 2007

 

59. post, güney dakota günlükleri.

buraya gelirken havaalanında, hayatımda görmüş olduğum en güzel zenciyi gördüm. ve hayatımda görmüş olduğum en güzel zenci tabii ki bir kadındı.

l'altra - ways out açıp bir iki dinledikten sonra illa yazmalıymışım gibi hissediyorum. halbuki asıl hissettiğim şey, şu yağmur sonrası toprak kokulu "ıslak" sokaklarda çıplak ayak, alabildiğince yürümek. dönmeyecekmiş gibi. nereye gidiyorsam? en iyi ihtimalle bir iki misyonere raslar, baptist bir klisede uyuyacak bir köşe bulurum. -yolda en fazla 1 insan görecek olmam da beni sokağa atabilecek en önemli etken-

kuzey amerika'nın her yerinde sincap var. aşk gibiler. uzaktan bakıyorlar, işte, hep uzaktan bakıyorlar. yanına yaklaşıyorsunuz hemen geri sekip, yine uzaktan bakmaya devam ediyorlar. aşk olsunlar, bize ne?

al her şeyimi, boş ver beni

şimdi böyle bazen kapılıyoruz ya, ya da kaptırıyoruz? neyse, bu ikisini başkalarının farklı algılayışına sebep olan nüans bir "idare dışı'lığı" ortadan kaldırabilecek kadar güçlü değil, işte. hayatına travmatik etkileri olabilecek o "olay"ların -ki travmatik değil, abartıyoruz- anlarında o kişilerle konuşmak bize nasıl bilgiler verir mesela?
oldukça alkollü birinden itiraflar dinlemek ya da. sinirden elleri ayakları titreyen birinden hakaretler dinleyedurmak bazen de. -eşik yine mi düşüyor, ne-

en içten olanlar mı? elbette. bir o kadar da değil işte.

onlara "ters" diyelim. bunların da tersi "tıpkıları" mı oluyor? yoo. tersinin tersi "aynısı" olmuyorsa, orda zaten "tersine çevrilemeyecek" bir şey var demektir. çevrilemeyen bir şey. tüm "eskisi gibi"lere ket bir şey. özelliği "yaşanmışlık" bile olmasa, doğası gereği "yaşandık" bir şey. off, anlatması ne güç bunu.

orada zaten karanlık bir şey var. iradenin dışında da, içinde de olsa; söz, hareket sadece bir "yansıma". bir metafor. a düşünüyorsun, b çıkıyor ama aslında düşündüğün şey c. a kendine en yakın, c ise insan doğasına en yakın bir şey. b de sadece bir orta oyuncu.

işte o en "iç" olunan anlarda, eğer bir de baktığınız başkasıysa, a ile c olabildiğince yaklaşıveriyor birbirine.. ve işte o an b yapışıveriyor üstünüze. b öyle yapış yapış bir şey ki, onla ne yapacağınızı bilemiyorsunuz. en "doğal" ama aynı zamanda en "tanıdık" olmayan şey çünkü o. doğduğunuzdan beri görmediğiniz öz anneniz gibi mi, ne bileyim. varlığını varlığınıza -sırf ondan mahrum kaldığınızdan- özümsetemediğiniz bir şeyin o kadar "doğal" olduğunu görmeniz canınızı sıkmaz mıydı?

peki nedir bunca senedir yoksun olduğumuz şey?

olmasa, "tıpkısı" mı olacaktı her şey.

elbette, tıpkısının aynısı olacaktı!

işte canımı asıl sıkan da bu.

Comments:
Hem fotojenik hem güzel yazan bir insan :) "Nerede bakayım benim RSS Reader'ım" diye aranarak uzaklaşıyorum..
 
Yorum Gönder



<< Home

Archives

10/2006   11/2006   12/2006   01/2007   02/2007   03/2007   04/2007   05/2007   06/2007   07/2007   09/2007   11/2007   12/2007   01/2008   05/2008   06/2008   09/2008   10/2008   03/2009   05/2009   09/2009   01/2010   08/2010  

This page is powered by Blogger. Isn't yours?